Reklamcılık sektöründe yaşananlar Türkiye’de yaşananların en uçta göstergesi gibi. Nişantaşı’nda eski ayakkabı görmek istemeyenler, neden evlerinde yabancıları görmek istesinler ki. Ortada bir gerçek var; reklamcılık yıllardır, beyaz Türk’lerin elinde, ancak ayrıcalıklı bir zümrenin yapabildiği bir meslek dalı olarak görülmüştür. Lakin ne Bernbach beyaz Türk’tü, ne de Ogilvy. Hangi büyük(!) diye adlandırılan reklamcının (sektöre yıllarca emeği geçen, reklamcılığın daha karakterli bir meslek dalı olması için çırpınan ustalarımız hariç) geçmişine baksak, ya çok etkin bir neo-dergah çıkar ya ilginç ilişkiler ağı ya da yapış yapış bir ahlaksızlık ve ilkesizlik … Bu ülkede takım elbisesi olmayan gerçek insanlar, yani hergün yaşanan hayatın içerisinden insanlar da ne zaman uçağa binerse o zaman gerçekten demokrasi gerçekleşmiş olacak. Ne zaman ki gerçek demokrasi, reklamcılık sektörü için de geçerli olursa, o zaman bu topraklardan marka çıkacak. Effie/Kristal oranından ziyade, Türkiyenin ekonomik büyüklüğü/İlk 500 deki reklam ajansı oranına bakmak isabetli olur. Zannediyorum zamanla reklamveren, çığırkanların ve popülistlerin tekelinde olan piyasayı, gerçek reklamcı ve pazarlamacıların eline verecektir. En dünya standartlarında sektörlerden biri deniyor. Bu kadar çalışanlarının haklarının korunmadığı, bu kadar doğru düzgün regüle edilmemiş vs başka bir sektör var mı Türkiye’de? Bağırmak çözüm değil. Bu yarışmada değil, hergün sektör de olan bir durumun tezahürüdür son Kristal Elma’da olanlar. Reklamverenlere seslenmek istiyorum, halen paralarınızı sokağa atmaktan bıkmadınız mı?